Cykl fotografii bezkamerowej Kingi Eliasz, który powstał na potrzeby realizacji okładki na płytę.

„IN THE RHYTHM OF CHOPN” – malarskość i brak obiektywizmu w fotografii bezkamerowej.

Cykl fotografii bezkamerowej przedstawiającej fotograficzny zapis dźwięku na płaskiej powierzchni obrazu.

Fotografie powstały na potrzeby okładki na płytę projektu muzycznego Józefa Eliasza pt.: „In The Rhythm of Chopin” z roku 2012, który uzyskał status Platynowej Płyty w kategorii JAZZ. 

Koncepcja oparta została na wykorzystaniu właściwości światłoczułych materiałów fotograficznych z pominięciem użycia aparatu forograficznego podczas rejestracji obrazu w obróbce fotochemicznej. Idea ta bliska była malarstwu typu action painting[1], to rodzaj malarstwa, którego założeniem był sposób malowania spontaniczny, intuicyjny, agresywny, płynący z gestu ręki i ciała. Istotą projektu była rejestracja samego procesu, a nie tylko jego produktu finalnego.  Proces twórczy był nieprzewidywalny, a decyzje dotyczące kompozycji i rodzaju podjętych działań zostały podjęte intuicyjnie. Ważnym aspektem był przypadek i odkrywanie przestrzeni bez istniejącej struktury przestrzennej.

Powstałe prace charakteryzuje malarskość, różnorodne plamy nachodzące na siebie, przenikają się, to znowu są odcięte od siebie. Widoczne przecierki, zarysowania, miejsca bogate fakturowo kontrastują z plamami czerni i bieli. Każda praca stanowiła jedyny zapis procesu gry na perkusji oraz zaprzeczenia istnieniu obiektywizmu w fotografii. Fotograficzna technika chemigrafii nawiązuje do dzieł Jacksona Pollocka[2].

Istotną cechą dla otrzymywania obrazów fotochemicznych powstałych bez użycia aparatu fotograficznego jest nieprzewidywalność procesów chemicznych w połączeniu z właściwościami fotoczułymi materiałów fotograficznych, a w odniesieniu do projektu IN THE RHYTHM OF CHOPN, wzbogaconymi o gest ręki „malującego” perkusisty. W odniesieniu do historii sztuki i rejestracji dźwięku na płaszczyźnie obrazu należy przypomnieć dzieła takich Wojciecha Bruszewskiego[3] i „Fotografie  dźwięków” z roku 1972, Och – fotografia dźwięku, 1/6 sekundy z roku 1971 – Prace te to odbitki fotograficzne części taśmy filmowej zawierającej ścieżkę dźwiękową, która została rozdzielona z obrazem[4].

Kinga Eliasz